Wpisz własne wyrazy lub zdania — jeden w wierszu. Ułożymy z nich kartę do pisania w polskiej trzylinii. Pojedyncze wyrazy powtarzamy w rzędzie (wzór + ślad), a całe zdania piszemy raz, zawijając na kolejne linie. Litery łączą się automatycznie.
Karta powstaje w polskiej trzylinii — trzech liniach z zaznaczoną linią główną, w której siedzi środek litery. Każdy rząd ma tę samą budowę:
Litery łączą się automatycznie, tak jak w piśmie odręcznym. To nie jest drobiazg: dziecko, które ćwiczyło litery pojedynczo, przy pierwszym wyrazie zwykle stawia je obok siebie bez połączeń i pismo rozjeżdża się dopiero na tym etapie.
Generator traktuje je inaczej, bo służą do czego innego:
Rozsądna kolejność to najpierw wyrazy, potem krótkie zdania. Jeśli wyraz jest za długi, żeby zmieścić się w liniaturze, generator go pomniejszy i napisze o tym pod kartą.
Jeżeli dziecko dopiero poznaje kształt litery, zacznij od gotowej karty tej litery — jest na niej opis, od której strony zaczynać kreskę, z czym litera bywa mylona i szlaczek przygotowujący rękę. Generator przydaje się w kolejnym kroku, kiedy litera jest już znana i trzeba ją utrwalić we własnych wyrazach.
a ą b c ć d e ę f g h i j k l ł m n ń o ó p r s ś t u w y z ź ż
Przed literami warto zrobić szlaczki grafomotoryczne — rozgrzewają rękę i uczą prowadzenia linii bez odrywania ołówka. Gotowe karty z całymi wyrazami są pod adresem wyrazy pisane, a cały dział to Kaligrafia.
Krój pisma szkolnego nie ma wzorów dla x, q ani v — tych liter nie ma w polskim alfabecie i w elementarzu się ich nie ćwiczy. Wyraz, w którym któraś wystąpi (na przykład imię Alex, Kevin albo Vanessa), zostanie pominięty w całości i wypisany pod kartą. Nie skracamy go po cichu: karta z napisem „Ale” zamiast „Alex” wygląda poprawnie, a uczy pisać słowo, którego nie ma.
Poza tym generator zna cały polski alfabet z ogonkami i kreskami, spację, kropkę, przecinek, myślnik oraz znak zapytania i wykrzyknik.
Litery nie są rysowane przez model, tylko składane z obrysów kroju pisma szkolnego — tego samego, którego uczy się w elementarzu. Program odczytuje kształt każdej litery z pliku czcionki, ustawia go w trzylinii i łączy z sąsiednią literą według reguł łączenia. Nic nie jest zmyślane ani przybliżane: kształt „ł” jest zawsze ten sam i zawsze poprawny.
Te same wyrazy dają tę samą kartę. Wyraz, którego nie da się zapisać, zostaje pominięty i wypisany pod kartą — zamiast zostać po cichu podmieniony na podobny.
Wszystko liczy się w Twojej przeglądarce. Wpisane imiona i wyrazy nie są nigdzie wysyłane ani zapisywane.
Karta jest przygotowana na A4. Formularz i przyciski nie wchodzą na wydruk — drukuje się sama liniatura z wyrazami. Wszystko liczy się w przeglądarce, nic nie jest wysyłane na serwer, więc wpisane imiona zostają na Twoim komputerze.